به نام او
ای شهر شهید پرور من
با نعش برادرم چه کردی؟
وی داغ نهاده بر دل من
با سینه مادرم چه کردی ؟
تابوت برادرم سبک بود
بر شانه زخم خورده تو
آمد که رها کند دلت را
زان بغض گلو فشرده تو
تابوت برادرم سبک بود
بر تاول شانه های شهرم
شد نام مبارکش فراموش
اما ز نشانه های شهرم!
ای شهر شهید پرور من !
جولانگه فسق و بد حجابی!
آیا تو هنوز همچو دیروز
پابند به نصّ انقلابی ؟
ای شهر شهید پرور من !
خاموشی تو ز انفعال است
از بازوی خود بریده بهتر
دستی که به گردنی وبال است
ای شهر شهید پرور من!
ای کاش که من شهید گردم
یک جبهه هوای تازه بینم
کز مسلخ خویش برنگردم
ای چلچله های پر شکسته
ای آنکه ز عشق پر گرفتید
در وسعت آسمان سبکبال
سر داده ره سفر گرفتید
یوسف صفتان مصر غربت!
کنعان به شما نیاز دارد
تابوت شما مگر که ما را
از فکر گناه، باز دارد
ای دل اگر از تبار عشقی
از هستی خود مهاجرت کن
چون چلچله های پر شکسته
پرواز به سوی آخرت کن
آنجا که خدا ، خدای گلهاست
آنجا که بهار جاودانی است
آنجا که تیسم شهیدان
همرنگ نگاه آسمانی است
مرحوم آقاسی
پ . ن : بدجور دلم هوای شهدای گمنام رو کرده..........
